به توفکر میکنم از همیشه بهترم
وسط غربت آب صدفی شناورم

به تو که فکر می کنم باغ خوش عسل منم
غنچه و پولک منم بهترین ململ منم

تو رو که می نویسم دست من خوش بو میشه
دسته نرگس می شه لاف صد آهو میشه

به تو که فکر می کنم ساز خوش صدا منم
رقص یک پر در هوا رقص واژه ها منم

انگار هفده ساله ام صبح جمعه سینما
سینما رادیو سیتی جای رنگ پریده ها

فرصتی از جنس خواب سفر پیاده رو
سایه های پشه بند بهترین من و تو

به تو فکر می کنم گر می گیرم از خوشی
مثل یک رنگین کمون وسط جمعه کشی

دستمو بگیر تا بالام دربیاد
که تن من رقص جانانه می خواد

رقص آزادی رنگهای قشنگ
رقصی که پدر بزرگ یادم نداد

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد        دل رمیده ما را انیس و مونس شد

ساقی امشب باده در دف می کند          مستی مارا مضاعف می کند

در حریم خلوت اسرار خود                باده نوشان را مشرف می کند

چندخواهی بافتن لاطاعلات              فاعلاتن فاعلاتن فاعلات

تا به کی می پرسی از بودو نبود        جزملال انگیختن آخر چه سود

چند می پرسی زجبرو اختیار            اختیار آن به که باشد دست یار

ساقی ما اختیار تام داشت               چهارده آیینه در یک جام داشت

در عدم بودیم مستور وجود                تامحبت پرده مارا گشود

بودتنها حضرت پروردگار                    خواست تا خود را ببیند آشکار

آفرید آیینه ای در خورد خویش            داد او را سینه ای در خورد خویش

سینه ای سینا تر از تور کلیم             سینه ای سرشار از خلق عظیم

نام آن آیینه را احمد نهاد                   گام او را برخطی ممتد نهاد

کرد آنگه سینه اش را سیقلی           تا شود طور تجلی منجلی

گفت این عین تجلای من است           جام او سرمست سهای من است

چشم احمد باده گردان من است         رهنمای رهنوردان من است

خاک را با خون دل گل ساختم            خون دل خوردم زگل دل ساختم

زین سبب دل محرم راز من است         پرده عشاق دمساز من است

عاشقان را بی خیالی خوشتراست     نغمه از نی های خالی خوشتر است

عشقبازان لاابالی تر به پیش             تا جواب آید سوالی تر به پیش

 باده ما باده انگور نیست                  شهد ما در لانه زنبور نیست

باده ما شهد علم احمدیست              اولین شرط حضورت بی خودیست

بی خود از خود شو خداوندی مکن         با خداوند جهان رندی مکن

محرم ما را پریشانی نباد                    مهر ما محتاج پیشانی نباد

دست ساقی تا سر خم را گشود          جز محمد هیچکس آنجا نبود

جام آن آیینه را سیراب کرد                 از جمالش خویش را بی تاب کرد

موی زلف مصطفی را آب داد               ذوالفقار غیرتش را آب داد

در پی احمد علی آمد پدید                  در کف او بود میزان و حدید

بوالعجب بین روح حق را در دوجسم      هردو یک معنی ولیکن در دو اسم

در حقیقت هر دو یک آیینه اند                یک زبان و یک دل و یک سینه اند

یک نظر بر پرده نقاش کن                    تاب گیسوی قلم را فاش کن

آفرین گو پنجه معمار را                        تا نماید بر تو این اسرار را

آفرینش بر مدار عشق بود                    مصطفی آیینه دار عشق بود

میم او شد مرکز پرگار عشق               در تجلی بر سر بازار عشق

تا قلم بر حلقه صادش رسید                شد علم نشرح لک صدرک پدید

طا طریق عشق بازی را نوشت             فا فروغ سر فرازی را نوشت

یا یقین عشق بازان را نگاشت              خلق عالم بیش از این یارا نداشت

دست حق تا خشت آدم را نهاد              بر زبانش نام خاتم را نهاد

نام احمد نام جمله انبیاست                چون که صد آمد نود هم پیش ماست

شعر مرحوم حاج محمد رضا آقاسی

یاعلی
بازبوی باورم خاکستریست
صفحه های دفترم خاکستریست

پیش از اینها حال دیگر داشتم
هرچه می گفتند باور داشتم

پیرها زهر حلاحل خوردند
عشق ورزان مهر باطل خوردند

بازهم بحث عقیل و مرتضی ست
آهن تف دیده مولا کجاست

نه فقط حرفی از آهن ماندست
شمع بیت المال روشن ماندست

مژدگانی ای خیابان خوابها
می رسد ته مانده بشقابها

در صفوف ایستاده برنماز
ابن ملجمها فروانند باز

سربه لاک خویش بردید ای دریغ
نان به نرخ روز خوردید ای دریغ

گیرخواهدکرد روزی روزیت
در گلوی مال مردم خوارها

من به در گفتم ولیکن بشنوند
نکته ها را مو به مو دیوارها

باخودم گفتم تو عاشق نیست
آگه از سر شقایق نیستی

غرق در دریا شدن کار تو نیست
شیعه مولا شدن کار تو نیست